Nəcəf gedəndən çox sonralar aydın oldu mənə ki, onu ancaq ağ fonda xatırlayıram. Ağ üzündə qara bığları və şirin, mehriban təbəssümü. Kişi təbəssümü. Mütləq tüstülənən siqaretlə. Nəcəf hər cəhətdən qamətli kişiydi. Həm fiziki, həm mənəvi. Çiyinlərinin kiminsə önündə büküldüyünü görmədim. İndi elə ziyalı demək olar ki, yoxdur, ya da bir əlin barmaqları ilə sayılacaq qədər, kasadlıqdır. Bəlkə o vaxtlar da belə idi, sadəcə mən hiss etməmişəm. Nəcəf...

Daha çox oxumaq üçün daxil olun və ya abunə olun

Rəy yaz

Söz istəyirəm

Bizi sosial şəbəkələrdə izləyin

Gündəmdə